Rozdział VII

#Po koncercie#

*Rose*

**Wszyscy się świetnie bawią a ja… Nie mogę przestać myśleć o Rossie...

Heh jak zwykle robią „READY SET ROCK” jak po każdym koncercie i w sumie robią to też przed. Dlaczego ciągle patrzę na Ross’a ? Muszę się ogranąć i…**

-Rose chodź do nas- zawołał mnie Ross machając ręką

-Eeee co ja? Aha ok już idę- odpowiedziałam wyrwana z zamyśleń

-Co ci ? –zapytała Rydel z niepokojem w głosie

-Wyglądasz jakbyś zaraz miała umrzeć-przytaknął Ell i Riker

-Może chodźmy do busa na chwile i dam ci jakąś tabletkę ? –zapytał się Ross

-Yyy nie dzięki nic mi nie jest-odpowiedziałam stanowczo

-Ale to mnie nie obchodzi idziemy- odpowiedział równie stanowczo

Chwycił mnie za rękę i zaciągnął do busa. 

**Mam wrażenie jakby nie ciągnął mnie tam po tabletkę**

-O co chodzi ?- zapytał Ross, było słychać załamanie w jego głosie

-Mnie ? NIC ! Czemu tak trudno to zrozumieć ? –Odpowiedziałam blondynowi krzycząc na niego

Ross chwycił mnie za ramiona i przyparł do ściany busa, spojrzał mi w oczy i powiedział:

-Daj sobie spokój ich możesz kłamać ale mnie ? Ja cię za dobrze znam… Więc gadaj-w jego głosie było słychać bezradność  

-Nic- trwałam przy swoim

Poczułam jak rumieńce pojawiają mi się na twarzy

**Ross jest tak blisko ale jednocześnie tak daleko…**

-Masz rumieńce ? Może masz gorączkę- powiedział

-Nie nic mi nie jest… Może tylko trochę chce mi się spać bo od wczoraj nie zmrużyłam oka… To może to- skłamałam żeby tylko się odczepił

-CO ?! Natychmiast do łóżka i spać ! –krzyknął

**Znalazł się ojciec**

-Ok ale wiesz że ja już mam tatę ? –Zapytałam ironicznie

-Nie wkurzaj mnie młoda –odpowiedział przez śmiech

#Następnego dnia#

*Riker*

-Good morning family –tymi słowami przywitał nas Ross

-Good morning brother, chociaż w sumie to nie już taki morning bo już po 2 - odpowiedziałem mu wesoło

-CO ?! Gdzie Rose ?! – zapytał się nerwowo ubierając dżinsy

-Wyszła jakieś pół godziny temu ale nie mówiła gdzie, a co ? –zapytałem z ciekawością

-Miałem z nią dziś iść wybrać prezent dla… Nie ważne muszę lecieć. Pa –odpowiedział wybiegając z busa

*Rose*

**Co mam wybrać dla tego Rocky’ego i Riker’a ? Matko na pewno gdyby Ross tu był to by mi pomógł. Ehh…**

-Rose ! –usłyszałam krzyk dobiegający z końca ulicy

-Rose, całe szczęście cię dogoniłem- powiedział Ross cały czas dysząc

-Matko mogłeś mi na pisać to bym na ciebie poczekała w Starbucksie –odpowiedziałam

-Nie no daj spokój trochę ruchu nic mi nie zrobi… Poza tym że zaraz chyba padnę… -powiedział nadal dysząc tym razem jak pies po długim spacerze (miał język na wierzchu )

-Chodźmy się czegoś napić bo zaraz mi tu kipniesz –powiedziałam śmiejąc się trochę

-Ha ha ha –odpowiedział ironicznie

-Kawka ? –zaproponowałam

-Nie, 2l wody –powiedział dysząc

-Ok jak chcesz – odpowiedziałam nadal się śmiejąc tym razem głośniej

-Spadaj – odpowiedział popychając mnie delikatnie

-No dobra chodźmy- mówiąc to nadal się śmiałam tym razem już ciszej

Siedzieliśmy tak przy stoliku pijąc kawę w ciszy. Ross w końcu przerwał tą cisze mówiąc:

-Chcesz być moją dziewczyna ? –powiedział jakby od niechcenia

-CO ?! –odpowiedziałam krztusząc się

-Nie na serio. Tylko co byś zrobiła gdybym ci to powiedział ?- mówił ciągle tym samym tonem patrząc na szyld kawiarni

-Co ja bym zrobiła ? –powtórzyłam jego pytanie z przerażeniem w głosie

-Yhym –przytaknął

-N-nie wiem… Chyba bym odpowiedziała nie –kłamałam

**To nie do końca kłamstwo. Nie chciałabym by tak zakończyła się nasza przyjaźń…**

-Yhym… Tak jak myślałem –odpowiedział pod nosem ciągle gapiąc się w szyld

Potem jakiś czas milczeliśmy

-Idziemy ?-powiedziałam by przerwać tą ciszę

-Jasne –odpowiedział obojętnie

**Ross zachowuje się jakby miał wszystko gdzieś… Czemu ?**

Chodziliśmy tak po sklepach przez około 2h aż w końcu znaleźliśmy idealne prezenty dla chłopaków

#Po powrocie do busa#

*Ross*

**Nikogo nie ma ? A no tak poszli na kolacje z mamą i tatą. Dobrze że ja i Rose musieliśmy robić te zakupy, muszę jej wszystko wyznać tu i teraz** 

-Rose – odwróciłem się by ją zobaczyć ale ona tak jakoś się potknęła i upadliśmy razem na kanapę…

-Ross… Przepraszam –mówiąc to nie słyszałem w jej głosie żadnych uczuć oprócz tak jakby nadziei…

-Nic się nie stało… -odpowiedziałem równie z głosem pełnym nadziei

Uniosłem lekko głowę i pocałowałem Rose…

**Nareszcie**

*Rose*

**Nareszcie **

Wstawiam ten rozdział już po raz 5 i ciągle są jakieś problemy :/ Mam nadzieje że teraz to wstawi się dobrze :)

Dzięki że czytałaś/eś i do zobaczenia w przyszłych rozdziałach ;)